Enkele weken geleden hebben we onze lieve, gekke Ozzy laten inslapen. Hij had een snelgroeiende tumor in zijn bekje (voor de kenners: een plaveiselcarcinoom). Dit zorgde ervoor dat eten lastig werd. Op den duur lukten alleen nog hele kleine beetjes fijngeprakt natvoer, verdeeld over oneindig veel porties per dag.
Omdat zijn tong door de tumor aan de kant werd gedrukt, kon hij deze niet meer gebruiken om water te drinken. Katten drinken namelijk op een unieke manier. Ze raken met het puntje van hun tong lichtjes het wateroppervlak aan en trekken hun tong vervolgens superrrr snel weer terug. Daarbij trekken ze een klein kolommetje water omhoog. Voordat de zwaartekracht het water weer in de drinkbak kan laten vallen, sluit de kat haar bekkie en vangt ze het bovenste deel van die waterkolom op. Daarna slikt ze het water door. Dit doen ze razendsnel achter elkaar.
Maar dat lukte Ozzy dus niet meer. Vandaar de vele kleine porties natvoer per dag, om zijn vochtgehalte toch op peil te kunnen houden.
O, klein detail… Ozzy was dól op eten. Dus hoe meer, hoe beter. Er is zelfs een zomer geweest dat hij regelmatig de tuin in kwam rennen met een karbonade, een kippenpoot of een worst. Rauw, gestolen van een bbq-tafel, vermoed ik zo. En zwaar teleurgesteld natuurlijk als wij het weer afpakten en hem daarna maar even binnen opsloten, zodat de mensen in de buurt niet ineens een volledig vegetarische bbq hadden.
Oscar is via een vriend bij ons gekomen toen hij vijf jaar oud was. Wat was hij dapper. Ik wist eigenlijk direct: Oscar hoort bij ons. We hadden toen nog twee Border Collies, Scott en Jake, in huis en Oscar was geen honden gewend. Ik dacht: dat duurt vast wel even voordat hij van de veilige, hondvrije bovenverdieping naar beneden durft te komen.Maar nee hoor. Na een week zat hij al halverwege de trap en na anderhalve week liep hij dapper tussen de honden door de woonkamer. Een held!
Oscar leefde altijd met de dag, niet in het verleden of de toekomst. Nee, echt in het moment. Daar kon en kan ik nog steeds veel van leren. Ook in deze laatste periode hamerde hij daar steeds weer op. De communicatie met Oscar was altijd heel scherp. Hij liet weten wat hij wilde in het moment. Niet vooruitkijkend.
Uiteraard had ik in contact met hem gevraagd of hij kon aangeven wanneer het voor hem goed was. Wanneer hij klaar was om zijn fysieke lichaam te verlaten en over te gaan. En of hij dat zelf wilde doen of hulp nodig had van de dierenarts. Dat tweede was het. Hij wilde niet te afhankelijk worden. Zelfstandig blijven. 
Oké, duidelijk. Ik vroeg hem of hij kon aangeven hoe lang ongeveer nog. Ik laat het je weten, zei hij dan steeds. Niet vooruitdenken. In het moment blijven. NU is het goed. Nu ben ik er.
We hebben natuurlijk extra genoten van die laatste weken samen. Terwijl de tumor snel groeide, bleven we in verbinding. Oscar bleef zijn zelfstandigheid houden en zijn eigen ritme vasthouden. Als we ’s ochtends Olly uitlieten, wachtte hij ons op in het straatje. In de avond ging hij nog even buurten bij de buurtjes voor een aai, een gesprekje en wat lekkers (ook al kon hij dat lekkers inmiddels niet meer opeten).
Er waren ook wel veranderingen. De laatste weken kwam hij niet meer in mijn werkkamer tijdens de healings die ik gaf, terwijl hij voorheen altijd meehielp op zijn eigen unieke manier. Ik dacht zelf: nou, dit kan nog wel even zo doorgaan. Maar toch, opeens op een avond toen ik in bed lag en hij op mijn voeteneind lag, liet hij me weten:
Het is voor mij goed zo. Ik vond uiteraard van niet. Hij kon toch echt nog wel een paar weken zo doorgaan? Het ging toch best nog goed? Maar nee, hij vond het genoeg zo. Hij wilde overgaan.
Ik kon het horen en voelde het ook in mijn lichaam. En toen kon ik ook direct het verdriet voelen van het afscheid van ons samenzijn hier op aarde.
De volgende ochtend zag ik ook veranderingen in zijn gedrag. Buiten was hij onzekerder en schrikkeriger van geluiden en bewegingen. Hij bleef ook meer binnen.
Ik had toch nog twee dagen extra met hem nodig om hem te kunnen laten gaan. En hij vond dat goed. Hij bleef wat meer binnen. We hebben heerlijk samen geknuffeld. Hij lag nog spinnend op mijn borst tijdens een meditatiesessie. We genoten van het samenzijn en het voelde goed en rustig. Hij at kleine porties tonijn, inimini stukjes haring en zalig blikvoer.
En toen was het tijd om hem te laten gaan.
Ik wist van tevoren dat het anders zou zijn dan bij Mathilde. Zij liet al zien en voelen hoe we, verbonden vanuit de ziel, ons contact zouden voortzetten en de samen‘werking’ weer zouden oppakken. Bij Oscar was het anders. Hij leefde tenslotte van dag tot dag en ik wist ergens dat hij pas later weer contact zou opnemen. De dag ervoor hebben we nog een despacho gedaan, waarin ik heel duidelijk de bevestiging van hem en mijn gidsen voelde dat het goed was.
De dierenarts kwam aan huis en op ons bed is Oscar ingeslapen (blijft een vreemd woord, maar goed).
Ik voelde hoe zijn ziel uit zijn lichaam trok. We hebben zijn lichaam samen met de despacho in de tuin begraven.
Ons samenzijn hier op aarde is afgerond. Onze verbinding is er, ook zonder dat we daar bewust contact voor hoeven te maken. En misschien is dat wel een van de mooiste lessen die Oscar me heeft meegegeven. Niet bezig zijn met wat geweest is of wat nog komen gaat. Gewoon in het moment zijn.
NU is het goed.
Dank je wel, lieve Oscar, voor al je knuffels, praatjes, gekke sprongen achter de vlinders aan, je wijze lessen, je geduld, je eigenwijsheid en je eigen wijsheid. Dank je wel voor die tien prachtige jaren waarin we van je mochten genieten.